سرخط خبرها
خانه / خودکار تبلیغاتی / نوشت افزار ساخت ایران با کفیت و صادراتی است

نوشت افزار ساخت ایران با کفیت و صادراتی است

User Rating: Be the first one !

نوشت افزار ساخت ایران با کفیت و صادراتی است

گفتگو با مهندس محمودرضا صنعتکار، کار آفرین صنعت نوشت افزار ایران

مردم اعتماد کنند

محمودرضا صنعتکار را می توان یک فعال اقتصادی دانست که کارآفرینی را مقدم بر حرکت اقتصادی می داند و معتقد است که ایران شایستگی آن را دارد تا به عنوان یکی از قطب های تولید نوشت افزار و هدایای تبلیغاتی در منطقه شناخته شود. این تولیدکننده موفق امروز با افتخار از راهی می گوید که سرانجام اش غرور ملی و استقلال اقتصادی برای کشور است. آنچه در پی می آید دیدگاه های ایشان است که به کند و کاو مسایل این حوزه می پردازد.

در ابتدای بحث، کمی از پیشینه فعالیت شرکت خود بگویید.

من محمودرضا صنعتکار هستم. از سال 84 نمایندگی شرکت کنکو کانادا را در ایران گرفتم و محصولات بخش لوازم التحریر را وارد می کردم. از سال 91 بر اساس فرمایش مقام معظم رهبری که سال تولید ملی، کار و سرمایه ایرانی نام گذاری شد، بخش اعظم سرمایه خود را وارد چرخه تولید کردم و در شهر یزد، کارخانه ای را تاسیس کردم که تحت لیسانس کنکو کانادا به تولید انواع خودکار تبلیغاتی ، ماژیک و پاک کن مشغول هستم.

کشور ما شرایط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی خاصی را بنا بر جنگ هشت ساله و تحریم ها از سر گذرانده است. کار و فعالیت تجاری شما چه تاثیری از این شرایط گرفته است؟

در خصوص تحریم ها ما به این نتیجه رسیدیم که باید تمام نیازهای کشور را خودمان تامین کنیم. در همین راستا ما با مراکز علمی و دانشگاهی وارد مذاکره شدیم که بتوانیم مواد اولیه محصولات تولیدی را از همین جا تامین کنیم. الان در خصوص خودکار، اکثر مواد اولیه در ایران وجود دارد و تنها مواد جوهر خودکار، ماژیک و نوک خودکار را وارد میکنیم. با دانشگاه رایزنی کردیم که انشاءالله، جوهر را با توجه به فرمولاسیون آن در اینجا تهیه کنیم. ضمن رایزنی با شرکت مادر، تکنولوژی نوک سازی را هم وارد ایران خواهیم کرد.

دولت چه نقشی در حمایت از تولیدکنندگان، صادرکنندگان و واردکنندگان نوشت افزار دارد؟

دولت در این مهم نقش بسزایی می تواند داشته باشد. در حالی که الان در واقع میتوان گفت هیچ نقشی ندارد!  در حال حاضر به زبان گفته می شود که تولیدکنندگان را حمایت می کنیم ولی متاسفانه چون یکپارچگی بین خود سازمان ها و ادارات دولتی وجود ندارد، در واقع تولید نابود می شود. این روالی است که در گذشته بوده و تاکنون ادامه داشته که به زبان حمایت کننده هستند اما در عمل سازمان هایی مانند استاندارد، تعزیرات حکومتی، گمرک، سازمان حمایت ستاد مبارزه با کالاهای قاچاق هیچگونه هماهنگی با هم ندارد و متاسفانه هیچ قانون مدونی در خصوص حمایت از تولید داخلی وجود ندارد.

ارزیابی شما از تبلیغات و بازاریابی برندهای داخلی و خارجی در بازار نوشت افزار ایران چیست؟

تبلیغات همیشه در شناسایی محصولات تاثیرگذار بوده است ولی متاسفانه ما شاهد انواع و اقسام تبلیغات بی محتوا هستیم. مهم ترین این نوع تبلیغات را می توان در صدا و سیما مشاهده کرد که آن هم متاسفانه اول به فاکتور پول اهمیت می دهد تا تولید ملی. بنابراین تاکنون هم محصولات ایرانی نتوانستند جای خود را باز کنند با اینکه کیفیت محصولات در تولیدات ایران خوب است و بعضی از آنها هم صادر می شود ولی با توجه به این تحریم ها هم از نظر صادرات در تنگنا و فشار هستیم هم در فروش داخل و هم در فرهنگی که درباره جنس ایرانی جا افتاده است دچار مشکل هستیم. جای تاسف است که تبلیغات منفی که درباره ایران شده را خود مردم هم پذیرفته اند، در صورتی که حقیقت ماجرا این نیست.

به نظرم صدا و سیما و دیگر ارگان ها باید این مطلب را فرهنگ سازی کنند و از کیفیت خوب محصولات تولیدکنندگان داخلی حمایت شود.

نوشت افزار به عنوان کالایی که کودکان از بدو ورود به مدرسه و عرصه آموزش با آن تماس نزدیک دارند به عنوان کالای فرهنگی بسیار قدرتمند در همه جای دنیا شناخته می شود. چرا در ایران از این کارکرد تاثیرگذار غافل ایم؟

به نظرم چون سازمانی وجود ندارد که به این مهم خط بدهد و برای آن برنامه ریزی کند دچار این وضعیت شده ایم. در واقع فرهنگ در طول زمان ساخته می شود. بر فرض مثال فرهنگ صحیح اسامی و ایرانی خودمان را به کودکانی که وارد مهد کودک و سپس مدرسه می شوند آموزش نمی دهیم یا گرفتار افراط می شویم یا تفریط و حد متعادلی نداریم که به نسل جدید یاد بدهیم که فرهنگ ما در گذشته چگونه بوده و الان به کجا رسیده است. در واقع خارجی ها وامدار فرهنگ ما هستند، در حالی که نسل جدید از آنها الگوبرداری میکنند.

برپایی نمایشگاه های فصلی چه تاثیری در رونق بازار نوشت افزار دارد؟

قطعا تاثیر بسزایی می تواند داشته باشد. تمام مواردی که شما ذکر کردید به یک متولی قدرتمند احتیاج دارد و تنها یک سازمان یا یک شرکت نمی تواند ادعا کند که می تواند کاری به این وسعت را آن هم در عرض یکی دو روز انجام دهد. یک مجموعه باید بتوانند دست به دست هم بدهند که فرهنگ اسلامی را در قالب نوشت افزار راه بیاندازند و بزرگ ترین مشکل ما عدم هماهنگی است. باید هم بین مردم و هم در سازمان ها و ادارات (فرهنگ گروهی ) جا بیفتد و از تکروی ها جلوگیری شود.

به نظر شما آموزش و پرورش در روند فرهنگی که شما می فرمایید چه نقشی می تواند داشته باشد؟

اصلی ترین واحدی که می تواند در این بخش تاثیرگذار باشد همان آموزش و پرورش است که متاسفانه هیچگونه همکاری ندارد. شرکت ما (کنکو ) علاوه بر تولید در بخش فرهنگی چندین پایگاه ورزشی دخترانه و پسرانه در تهران دارد. آموزش بسکتبال و در کنار آموزش در مدارس در حال برگزاری مسابقات تک حلقه ای است که بچه ها علاوه بر شناخت نوشت افزار ایرانی با ورزش و سلامت آشنا شوند. در خصوص محصولات تولید ما که هم استاندارد ایران، استاندارد اروپا En71 مربوط به گروه سنی زیر چهارده سال (که از لحاظ بهداشتی محصولات اسباب بازی ) را تایید می کند، 9001 ISO که از شرکت BRF کانادا گرفتیم، این ها امتیازاتی است که وجود دارد اما باز گرایش به اجناس خارجی بیشتر است. فرهنگ خارجی یا چینی یا هندی یا هر چیز دیگری را بهتر قبول می کنند و حاضر نیستند به خودشان اجازه دهند که کیفیت محصولات ایرانی را تست کنند و بعد قضاوت کنند. تا اسم جنس ایرانی برده می شود این قضاوت غیرمنصفانه جا افتاده که فاقد کیفیت است.

چه پیشنهادهایی برای آشتی خریداران ایرانی با نوشت افزار ایرانی دارید؟

نمی خواهم چون ایرانی هستم این مطلب را عنوان کنم، ولی به نظرم ایرانی ها بسیار باشعور، بافرهنگ و باهوش هستند و می توانند درک کنند محصول خوب را چطور شناسایی و استفاده کنند اما تاسف جایی پیش می آید که سازمان ها، ادارات و ارگان ها این بدبینی را در جامعه نسبت به جنس ایرانی ایجاد کرده اند. متاسفانه تبلیغات خارجی، عدم حمایت از تولیدکنندگان داخلی، معرفی ناصحیح محصولات تولیدی ایرانی در جامعه باعث رواج هرچه بیشتر این بدبینی شده است.

در آغاز سخن بیان کردید که با توجه به فرمایش مقام معظم رهبری تولید و سرمایه ملی میبایست در سر لوحه کار سازمانها، ارگانها و ادارات دولتی قرار می گرفت. پس چرا ما شاهد روندی صرفا زبانی در این زمینه هستیم و در عمل به این نتیجه نرسیدیم؟

به این علت که در زبان خوب صحبت میکنند اما در عمل بسیار ضعیف اند. ولی خود من در عمل ثابت کردم که می شود در این زمینه هم عملی کار کرد. همه میدانند سود واردات بیشتر و دردسر آن خیلی کمتر از تولید است، اما من به خاطر لبیک به رهبرمان این را پذیرفتم که انشاءالله بتوانم قدمی برای مملکت خودم بردارم. به هر حال خیلی سختی کشیدیم تا توانستیم تکنولوژی را از کانادا بگیریم. با بهترین کیفیت و طبق مدارک مستند عرض می کنم که کیفیت ما از کیفیت استاندارد اروپا بالاتر است و خودشان هم این را اذعان داشتند، چون تکنولوژی جدید را وارد ایران کردیم تا بتوانیم به مردم خودمان خدمت کنیم. به هر صورت اگر دولت حمایت کند این کار خیلی سریع تر و بهتر انجام می شود و اگر حمایت نکند ما همان رسالت خود را حفظ می کنیم و به لطف خدا به هدفی که مدنظر داریم انشاءالله می رسیم.

در ابتدای فعالیت خود، چه آیند های را برای فعالیت بازرگانی ترسیم کرده بودید؟ اکنون در کجای چشم انداز ایستاد ه اید؟

به لطف خداوند به چیزی بیشتر از چشم اندازی که داشتم رسیدم و موفقیتم بیش از انتظاری بود که پیش بینی می کردم و این را از لطف خداوند می دانم که مرحمتی در حق ما کرده که در کارمان موفق باشیم.

کشور چین امروزه به عنوان بزرگ ترین تولیدکننده صنایع در جهان شناخته می شود. صنف نوشت افزار نیز خارج از جریان تولید کالاهای چینی نیست. با این حساب آیا می توان امیدی به رونق تولید محصولات داخلی داشت؟

انسان همیشه به امید زنده است. من با امیدواری کارخانه را تاسیس کردم و زمانی که کار را شروع کردم چشم اندازم این بود که بتوانیم به خود کشور چین هم صادرات داشته باشیم.

انشاءالله این کار را انجام خواهم داد و این شعار نیست. به قول معروف خواستن توانستن است و به عقیده اینجانب چیز غیرممکن وجود ندارد. اگر بخواهیم می توانیم و این مستلزم حمایت دولت است که در این عرصه فقط شعار ندهد. تمامی محصولاتی که ما الان تولید می کنیم اینجا طراحی می شود، و طراحی صنعتی همه این محصولات ثبت شده ولی متاسفانه تا محصولی جا می افتد، یکسری آدم هایی هستند که نمی دانم چه قضاوتی درباره شان می توان کرد به کشور چین سفر می کنند هم به این علت که نیروی انسانی آنجا ارزان تر است و هم مواد درجه دو استفاده می شود. آنجا مشابه همین محصولات تولید داخلی را می سازند و با شگردهای خودشان در گمرک و مراجع دیگر وارد می کنند تا بتوانند تولید ایران را از بین ببرند. یعنی کشورهای دیگر کلا دنبال این هستند که نگذارند ایران پیشرفت کند. اکثر متفکران در کشورهای خارجی ایرانی هستند. در آمریکا، در ناسا، در هر جایی که آوازه ای بلند شده بعضا مدیرانشان ایرانی هستند. در واقع می توان گفت باهوش ترین افراد در دنیا ایرانی هستند و شاید بتوان گفت کم هوش ترین افراد چینی ها هستند! ولی دولتشان سرمایه گذاری کرده تا اکثر تولیدات کشورهای دیگر از طریق چین انجام بگیرد. با توجه به اینکه امسال هم سال اقتصاد و فرهنگ نامگذاری شده، به دنبال این هستیم که در محصولات تولیدی خودمان نام فرهنگ ایران و مشاهیر ایران را ثبت کنیم. دفتر، جامدادی یا اجناسی که می توان به وسیله آن فرهنگ اسلامی و ایرانی را رواج دهیم را انشاءالله تا سال آینده وارد بازار کنیم.

در کشور طراحان و گرافیست های خلاق و با استعدادی وجود دارند، چرا رابطه بین این هنرمندان و تولیدکنندگان ضعیف است؟

حقیقتش خودم دنبال طراح صنعتی و گرافیست هستم، اما رابطه با این قشر خیلی سخت شده است. حالا یا ایراد از ما صنعتگران است یا هنرمندان گرافیست و طراح که تعامل خوبی نمی توانیم با هم برقرار کنیم. گرافیست ها مطالب تئوری و علمی خواند هاند و صنعتگران با عمل سروکار دارند و باید بتوانند به هم نزدیک شوند. در واقع گرافیست ها باید بتوانند تفکرشان را به صنعت نزدیک کند و بتوانند طبق خواسته کارفرما طراحی کنند، چون خود بنده مستقیم با این مقوله درگیر هستم به طراح توضیح می دهم که مصرف کننده این نیاز را دارد و بر فرض مثال طبق این نیاز طراحی صورت بگیرد و به گونه ای باشد که بتواند مشتری را جذب کند. گرافیست ها بر اساس درسی که خوانده اند و تکنیک هایی که آموخته اند سعی بر توجه و قانع کردن صنعتگران دارند که نظرشان اشتباه است در صورتی که صنعتگران در عمل به تجربیات دیگری رسیده اند. این عدم هماهنگی و نرخ هایی که برای طراحان توسط سندیکاهایشان تعیین شده و خیلی بالاست مشکل ساز است.

شما چه پیشنهادی برای آشتی بین هنرمندان و صنعتگران دارید که البته ممکن است پیشنهاد شما درباره نوعی برنامه ریزی دولتی باشد.

اگر صنعت به گونه ای تخصصی شود به این معنا که گرافیست ها و طراحان کارشان را تخصصی در اختیار صنعت قرار بدهند و در این زمینه آموزش ببینند، اتفاقات خوبی می افتد. مثلا مشخصا روی صنعت نوشت افزار تحقیقات و بررسی هایی را انجام بدهند تا نیاز مصرف کننده را بهتر بشناسند و بر اساس آن به تولیدکنندگان پیشنهاد بدهند و در نهایت تعامل بین صنعتگران این فن و طراحان به صورت خیلی تخصصی تر ادامه داشته باشد. بر فرض یک طراح صنعتی برنامه اش این نباشد که هم برای صنعت پوشاک طراحی کند هم برای صنعت خودرو و بخشی هم نوشت افزار. چون هرکدام از این ها انتظارات خاصی در بازار دارند. در واقع پیشنهادم این است که در خود صنف طراحان یک شاخه تخصصی که فقط در همین زمینه کار کنند، ایجاد بشود.

به عقیده شما اگر دولت سرمایه گذاری خاصی در این زمینه داشته باشد هم از جهت آموزش هم حمایت مالی می تواند در این زمینه راهگشا باشد؟

شما اگر به همه رشته های تحصیلی بپردازید می بینید که یکسری دروس عمومی دارند و بعد دروس تخصصی حتی در شاخه پزشکی به فوق تخصص هم می رسند. می توانند چنین چیزی را در شاخه های طراحی و گرافیک هم ایجاد کنند. هرکس به هر صنعتی علاقه مند است در همان صنعت تخصص پیدا کند و نیاز تولیدات کارخانه ها را به بهترین شکل برآورده کند.

درباره ی hayshop

همچنین ببینید

بزرگترین هدیه الهی در کوچکترین سوره قرآن/ اهمیت «کوثر» از اسلام آوردن مشرکان بیش‏تر است

به گزارش هدایای تبلیغاتی سلام به نقل از خبرنگار فعالیت‌های قرآنی خبرگزاری فارس، مکتب فاطمه(س) …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *